“Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα”: Η κραυγή μιας 17χρονης στην Ηλιούπολη
Η είδηση συγκλονίζει: Δύο 17χρονα κορίτσια, στην αυγή της ζωής τους, ανεβαίνουν σε μια ταράτσα. Η μία κλειδώνει την πόρτα πίσω τους. Δευτερόλεπτα μετά, βρίσκονται στο κενό. Η μία χάνει τη ζωή της ακαριαία, η άλλη —αυτή που έγραψε το σημείωμα— δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή σε κρίσιμη κατάσταση.” Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα”: Η κραυγή μιας 17χρονης στην Ηλιούπολη
Στο σακίδιο της 17χρονης βρέθηκε η εξομολόγηση της απελπισίας. Ένα γράμμα που μιλά για μια τριετή μάχη με την κατάθλιψη, για τον φόβο της αποτυχίας στις Πανελλήνιες και για έναν κόσμο που δεν της προσφέρει πια κανένα κίνητρο. Παραμένει αναπάντητο το ερώτημα: Ήταν μια κοινή απόφαση θανάτου ή η φίλη της βρέθηκε εκεί στην προσπάθειά της να την αποτρέψει και παρασύρθηκε στην τραγωδία; “Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα”: Η κραυγή μιας 17χρονης στην Ηλιούπολη
Είναι ένα θέμα που κόβει την ανάσα και μας αναγκάζει να κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη — ως γονείς, ως εκπαιδευτικοί, ως κοινωνία. Η είδηση από την Ηλιούπολη δεν είναι απλώς μια τραγωδία· είναι ένα «κατηγορώ» γραμμένο σε ένα σακίδιο
Γιατί ένα παιδί λέει «αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα»;
Τα 17 έτη θα έπρεπε να είναι η ηλικία της παντοδυναμίας, των ονείρων και της ανυπομονησίας για το μέλλον. Όμως, αυτό το παιδί ένιωσε ότι ο κόσμος «δεν της κάνει». Ποιον κόσμο ονειρευόταν;
Προφανώς έναν κόσμο όπου η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται με βαθμούς, όπου η ασφάλεια δεν εξαρτάται από έναν μισθό πείνας και όπου η ευτυχία δεν είναι ένα άπιαστο καταναλωτικό προϊόν.
Τι την οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο κόσμος μας είναι εχθρικός;
Ο κόσμος της «αποτυχίας»: Ζούμε σε μια κοινωνία που διδάσκει στα παιδιά ότι αν δεν πετύχουν στις εξετάσεις, «τελείωσαν». Το άγχος των Πανελληνίων μετατρέπεται σε υπαρξιακό τρόμο.
Ο κόσμος της οικονομικής απελπισίας: Το κορίτσι το έγραψε καθαρά: φοβόταν ότι θα καταλήξει σε μια δουλειά χωρίς λεφτά. Είναι η γενιά που βλέπει τους μεγάλους να μοχθούν για τα βασικά και νιώθει ότι το μέλλον είναι μια προδιαγεγραμμένη φυλακή υποχρεώσεων.
Ο κόσμος της μοναξιάς: Παρά την υπερ-σύνδεση στα social media, τα παιδιά νιώθουν πιο μόνα από ποτέ. Η κατάθλιψη συχνά κρύβεται πίσω από μια κλειστή πόρτα δωματίου, ενώ εμείς οι μεγάλοι νομίζουμε ότι «είναι απλώς η εφηβεία».
Ποιος έφτιαξε αυτόν τον κόσμο;
Είναι ηλίου φαεινότερο: Τον κόσμο αυτόν τον φτιάξαμε εμείς. Έναν κόσμο ανταγωνιστικό, σκληρό, που απαιτεί από τα παιδιά να γίνουν «μηχανές παραγωγής» πριν προλάβουν να γίνουν άνθρωποι. Έναν κόσμο που τους λέει «τρέξε για να επιβιώσεις» αντί για «ζήσε για να δημιουργήσεις».
Όταν ένα παιδί γράφει ότι «ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος», μας λέει ότι ο δικός μας απέτυχε να του δώσει ελπίδα. Η κατάθλιψη δεν είναι πάντα μια χημική ανισορροπία· συχνά είναι η λογική αντίδραση ενός ευαίσθητου ανθρώπου σε μια παράλογη πραγματικότητα.
Το συμπέρασμα είναι πικρό: Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που πιέζουμε τα παιδιά μας, αν δεν τους δείξουμε ότι η ζωή έχει αξία πέρα από τα χρήματα και την επιτυχία, θα συνεχίσουμε να διαβάζουμε σημειώματα σε σακίδια.
Ο κόσμος πρέπει να γίνει πάλι «για τα παιδιά», αλλιώς δεν έχει λόγο ύπαρξης.
Σημείωση: Αν εσείς ή κάποιος γνωστός σας αντιμετωπίζει δυσκολίες, θυμηθείτε ότι υπάρχει βοήθεια. Μπορείτε να καλέσετε στη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία στο 1018.
fiftififti.eu
