26 Ιανουαρίου – Άγιος Συμεών ο Παλαιός
Τὸν χοῦν παλαιὲ Συμεὼν ἀπεξύσω, Ἐχθροῦ παλαιοῦ λεπτύνας εἰς χοῦν κάραν.
Ο Όσιος Συμεών, από την παιδική του ηλικία είχε έφεση προς την άσκηση και γι’ αυτό αποσύρθηκε στο ορός Αμανόν και ζούσε μέσα σε μια σπηλιά. Η ζωή του εκεί ήταν πολύ ασκητική και δεν έτρωγε ούτε καν λίγο ψωμί. Τρεφόταν με χορτάρια της ερήμου.
Από την έρημο πήγε στο όρος Σινά, για να προσκυνήσει τους τόπους όπου κατέβηκε ο Θεός. Εκεί κλείστηκε σε μια σπηλιά, όπου κρύφτηκε ο Μωυσής, και έμεινε μπρούμυτα επτά μέρες, νηστικός και προσευχόμενος.
Σηκώθηκε μόνο όταν άκουσε φωνή να του λέει να σηκωθεί και να φάει τρία μήλα, που ήλθαν μπροστά του με θαυματουργικό τρόπο. Τα έφαγε όπως διατάχθηκε, γέμισε δύναμη και χαιρέτισε με ευχαρίστηση, όπως ήταν φυσικό, τους συντρόφους του. Γεμάτος λοιπόν χαρά και ευφροσύνη αναχώρησε, αφού άκουσε την φωνή του Θεού και γεύθηκε την τροφή που του είχε δώσει Εκείνος.
26 Ιανουαρίου – Άγιος Συμεών ο Παλαιός
Αυτή η άσκηση του χάρισε πλούσια την Xάρη του Αγίου Πνεύματος, ώστε να διατάζει και τα πλέον άγρια και φοβερά θηρία. Το χάρισμά του αυτό έγινε γνωστό όχι μόνο στους ευσεβείς, αλλά και στους απίστους Ιουδαίους.
Έτσι μερικοί ξεκίνησαν για κάποια ανάγκη να πάνε σε ένα φρούριο, από εκείνα που βρίσκονται έξω από τα όρια της κατοικημένης περιοχής. Ξέσπασε όμως ραγδαία βροχή και μπόρα. Χάνουν τον δρόμο γιατί δεν μπορούν να δουν μπροστά τους. Περιπλανώνται στην έρημο, χωρίς να βρίσκουν ούτε χωριό, ούτε σπηλιά, ούτε διαβάτη.
Παραδέρνοντας στην στεριά, σαν τους θαλασσινούς, φθάνουν σαν σε λιμάνι στην σπηλιά του θείου Συμεών. Βλέπουν έναν άνθρωπο σκελετωμένο και ρυπαρό που είχε ρίξει στους ώμους του μια κουρελιασμένη προβειά. Τους είδε και τους χαιρέτησε. Ήταν καταδεκτικός και τους ρώτησε γιατί ήλθαν.
Όταν του διηγήθηκαν τί είχε συμβεί και τον παρακάλεσαν να τους δείξει τον δρόμο για το φρούριο, τους είπε:
«Περιμένετε και εγώ θα σάς δώσω ευθύς αμέσως οδηγούς που θα σας δείξουν τον δρόμο που θέλετε».
Αυτοί δέχθηκαν και ξεκουράζονταν. Την ώρα που κάθονταν, ήλθαν δύο λιοντάρια που το βλέμμα τους δεν ήταν άγριο, αλλά κουνούσαν την ουρά, σαν να βρισκόντουσαν μπροστά στον κύριό τους και να έδειχναν έτσι την υποταγή τους.
Ο Άγιος διέταξε με νεύματα τα λιοντάρια να ξεναγήσουν τους άνδρες και να τους πάνε σε εκείνο τον δρόμο, που αφήνοντάς τον περιπλανήθηκαν.
Ήταν καλοκαίρι, καιρός θερισμού, και πήγαιναν τα δεμάτια στα αλώνια. Κάποιος που δεν αρκέστηκε στους καρπούς των δικών του κόπων, αλλ ̓ επιθυμούσε και από τους καρπούς των άλλων, αφαίρεσε μερικά από τα δεμάτια του γείτονα και προσπαθούσε με αυτά να μεγαλώσει την δική του θυμωνιά.
Αμέσως όμως ο Θεός έβγαλε την απόφαση για την κλοπή. Έπεσε αστροπελέκι και το αλώνι έπιασε φωτιά. Αυτός ο άθλιος, έτρεξε στον άνθρωπο του Θεού Συμεών, που είχε στήσει την σκηνή του όχι μακρυά από το χωριό. Διηγήθηκε την συμφορά, αλλά προσπαθούσε να αποκρύψει την κλοπή.
Όταν όμως τον διέταξε να πει την αλήθεια, ομολόγησε την κλοπή και κατηγορούσε τον εαυτό του για το πάθος του. Τότε ο άνθρωπος εκείνος του Θεού τον πρόσταξε να προκαλέσει την λύση της τιμωρίας με την αποκατάσταση της αδικίας. «Δίνοντας πίσω», του είπε, «εκείνα τα δεμάτια, θα σβήσει η φωτιά που έπεσε από τον ουρανό».
Ήταν τότε να βλέπεις εκείνον να τρέχει και να φέρει πίσω στον αδικημένο τα στάχυα που είχε κλέψει και την φωτιά να σβήσει χωρίς νερό με την προσευχή και τις δεήσεις του αγίου Γέροντα…
Όταν επέστρεψε στο Σινά, έκτισε δύο μοναστήρια. Το ένα στην πλαγιά του βουνού και το άλλο κάτω από το πρώτο, ακριβώς στους πρόποδες του βουνού. Στο καθένα απ ̓ αυτά συγκέντρωσε ασκητές της αρετής και γύμνασε στην άσκηση και τούτους και εκείνους.
Τους δίδασκε για τίς επιθέσεις του εχθρού και ανταγωνιστή και συγχρόνως τους υποσχόταν πώς θα έχουν την εύνοια του αγωνοθέτη Θεού. Παρακαλούσε τους μαθητές να έχουν θάρρος. Τους εμψύχωνε και τους παρακινούσε να φέρονται με ταπεινοφρoσύνη στους συνασκητές τους. Τους παράγγελνε ακόμη να είναι μεγαλόψυχοι στους εχθρούς.
Διδάσκοντας τέτοια, ζώντας με αυτό τον τρόπο, πραγματοποιώντας τόσο μεγάλα θαύματα και ακτινοβολώντας με κάθε τρόπο, δέχθηκε το τέλος της γεμάτης κόπο ζωής του. Έφυγε για την αιώνια και γαλήνια ζωή, αφήνοντας άσβεστη δόξα και μνήμη που θα παραμένει ως το τέλος των αιώνων.
Τη βιογραφία του Οσίου Συμεών έγραψε ο Κύρου Θεοδώρητος.
