Το ζήτημα των νέων ταυτοτήτων και του Προσωπικού Αριθμού αποτελεί ένα από τα πιο φλέγοντα θέματα συζήτησης στην ελληνική κοινωνία. Καθώς η τελική προθεσμία της 3ης Αυγούστου πλησιάζει, πολλοί πιστοί αναζητούν καθοδήγηση, στρέφοντας το βλέμμα τους προς την Εκκλησία. Ωστόσο, η στάση της ανώτατης ιεραρχίας σήμερα δεν θυμίζει σε τίποτα το παρελθόν. Από τα συλλαλητήρια στις αυξήσεις του 95%: Η «μετάλλαξη» της Εκκλησίας για τις νέες ταυτότητες
Η πρόσφατη είδηση για τις προκλητικές αυξήσεις, που αγγίζουν ακόμα και το 95% αποκλειστικά για τους Μητροπολίτες και τον Αρχιεπίσκοπο, έρχεται να ρίξει βαρύ “σκοτάδι” καχυποψίας πάνω από την ξαφνική θεσμική «συμμόρφωση» της Εκκλησίας με τις κρατικές επιλογές.
Το «τότε» και το «τώρα»: Μια θεαματική στροφή 180 μοιρών
Για να καταλάβουμε το μέγεθος της αλλαγής, αρκεί να συγκρίνουμε το χθες με το σήμερα:
-
Το ένδοξο… παρελθόν (2000): Όταν η τότε κυβέρνηση αποφάσισε την αφαίρεση του θρησκεύματος από τις ταυτότητες, η Εκκλησία της Ελλάδος, υπό την ηγεσία του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, βγήκε στους δρόμους. Διοργανώθηκαν πρωτοφανή, ογκώδη συλλαλητήρια με εκατομμύρια πιστούς, συγκεντρώθηκαν υπογραφές και το κλίμα ήταν ξεκάθαρα συγκρουσιακό. Η Εκκλησία δήλωνε θεματοφύλακας της εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας των Ελλήνων απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία.
-
Το συμβιβασμένο… σήμερα: Σήμερα, με την εισαγωγή των νέων ψηφιακών ταυτοτήτων και του Προσωπικού Αριθμού, η επίσημη γραμμή της Ιεράς Συνόδου είναι τελείως διαφορετική. Μέσα από σαφείς εγκυκλίους, η Εκκλησία καλεί τους πιστούς να δείξουν εμπιστοσύνη στο κράτος, να μη μετατρέπουν ένα καθαρά διοικητικό έγγραφο σε «θεολογικό ζήτημα» και να μην παρασύρονται από «θεωρίες συνωμοσίας».
Για την ηγεσία της Εκκλησίας, το θέμα θεωρείται λήξαν: οι νέες ταυτότητες δεν θίγουν τη χριστιανική πίστη και οι Μητροπολίτες θα τις εκδώσουν κανονικά.
Η χρονική συγκυρία και οι αυξήσεις-πρόκληση
Αυτή η θεαματική στροφή προς την κρατική νομιμοφροσύνη αποκτά μια πολύ περίεργη γεύση αν συνδεθεί με τις πρόσφατες οικονομικές εξελίξεις. Την ώρα που η κυβέρνηση πιέζει για την ολοκλήρωση της έκδοσης των νέων εγγράφων, αποκαλύπτονται προκλητικές αυξήσεις έως και 95% στους μισθούς των ανώτατων κληρικών.
Στο μυαλό του απλού πολίτη, η σύνδεση γίνεται αυτόματα: Είναι αυτή η αύξηση ένα προεκλογικό «αντίδωρο» για τη σιωπή της Εκκλησίας;
Στην πολιτική τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Η κυβέρνηση γνώριζε ότι το πιο «επικίνδυνο» κομμάτι που θα μπορούσε να μπλοκάρει τις ταυτότητες ήταν το θρησκευόμενο κοινό. Ικανοποιώντας το διαχρονικό οικονομικό αίτημα των Μητροπολιτών, εξασφάλισε ότι οι τόνοι στις ενορίες θα κρατηθούν χαμηλά και ότι δεν θα υπάρξουν νέα «αντάρτικα» και συλλαλητήρια.
Ο προκλητικός διαχωρισμός του κλήρου
Το γεγονός που εξοργίζει ακόμα περισσότερο την κοινωνία –αλλά και τους ίδιους τους πιστούς– είναι ότι αυτή η αστρονομική αύξηση αφορά μόνο τους Μητροπολίτες και τον Αρχιεπίσκοπο. Οι «αρχηγοί», δηλαδή, που παίρνουν τις αποφάσεις στην Ιερά Σύνοδο, τακτοποιήθηκαν πλουσιοπάροχα.
Αντίθετα, ο απλός ιερέας της γειτονιάς και του χωριού, που παλεύει με τον βασικό μισθό, αντιμετωπίζει την ίδια ακρίβεια με τον υπόλοιπο λαό και στηρίζει καθημερινά τα συσσίτια, δεν πήρε απολύτως τίποτα. Από τα συλλαλητήρια στις αυξήσεις του 95%: Η «μετάλλαξη» της Εκκλησίας για τις νέες ταυτότητες
Κλονισμός εμπιστοσύνης
Όταν ο μέσος Έλληνας εργαζόμενος και οι συνταξιούχοι μετρούν αυξήσεις-ψίχουλα και οι οικογένειες μετά βίας διαβιούν, ο διπλασιασμός των μισθών της ανώτατης ιεραρχίας αποτελεί κοινωνική βόμβα.
Η Εκκλησία, που οφείλει να διδάσκει την αλληλεγγύη και την εγκράτεια, εμφανίζεται στα μάτια των πολιτών να συμμετέχει σε μια προεκλογική, πολιτική συναλλαγή. Αυτή η εικόνα κλονίζει συθέμελα τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ πολίτη και Εκκλησίας. Οι πιστοί που περίμεναν μια πιο σθεναρή στάση στο θέμα των ταυτοτήτων και του Προσωπικού Αριθμού, συνειδητοποιούν ότι η ηγεσία τους επέλεξε τελικά τον δρόμο των προνομίων, αφήνοντας τον λαό και τους απλούς ιερείς στην τύχη τους.
