Ο πιο επικίνδυνος «παίκτης» των εκλογών: Δεν έχει όνομα, δεν κατεβαίνει σε συγκεντρώσεις, αλλά κρίνει το μέλλον της Ελλάδας
Σε κάθε προεκλογική περίοδο, τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν αναπόφευκτα στους πολιτικούς αρχηγούς. Παρακολουθούμε τις κόντρες του Κυριάκου Μητσοτάκη με την αντιπολίτευση, τις αναλύσεις για την κληρονομιά και τον χώρο του Αλέξη Τσίπρα, τις υποσχέσεις για τους μισθούς και τις κομματικές περιοδείες. Όλοι αναρωτιούνται ποιο κόμμα θα κερδίσει τη μάχη της κάλπης. Ο πιο επικίνδυνος «παίκτης» των εκλογών: Δεν έχει όνομα, δεν κατεβαίνει σε συγκεντρώσεις, αλλά κρίνει το μέλλον της Ελλάδας
Στην πραγματικότητα, όμως, ο πιο καθοριστικός και επικίνδυνος «παίκτης» αυτών των εκλογών δεν βρίσκεται στα ψηφοδέλτια. Δεν δίνει συνεντεύξεις, δεν ξοδεύει χρήματα σε διαφημίσεις και δεν εμφανίζεται στα τηλεοπτικά πάνελ.
Αυτός ο παίκτης ονομάζεται Απογοήτευση και το όπλο του είναι η Αποχή.
Ο πιο επικίνδυνος «παίκτης» των εκλογών: Δεν έχει όνομα, δεν κατεβαίνει σε συγκεντρώσεις, αλλά κρίνει το μέλλον της Ελλάδας
Το προφίλ του «σιωπηλού γίγαντα»
Ποιος είναι αυτός ο παίκτης και πού κρύβεται; Βρίσκεται στα στρώματα της κοινωνίας που χτυπήθηκαν πιο βάναυσα από την κρίση, τα μνημόνια και, σήμερα, από το κύμα της ασταμάτητης ακρίβειας. Είναι οι Έλληνες που ζουν στο όριο της εξαθλίωσης, οι νέοι των 700 ευρώ που βλέπουν τα ενοίκια να απαιτούν έναν ολόκληρο μισθό, και οι οικογένειες που καλούνται να επιλέξουν αν θα πληρώσουν το ρεύμα ή τα ψώνια του σούπερ μάρκετ.
Όταν ένας άνθρωπος φτάνει στο σημείο να μην μπορεί να καλύψει τα βασικά, η σχέση του με την πολιτική σπάει. Για αυτούς τους πολίτες, η κάλπη παύει να αποτελεί εργαλείο αλλαγής.Ο πιο επικίνδυνος «παίκτης» των εκλογών: Δεν έχει όνομα, δεν κατεβαίνει σε συγκεντρώσεις, αλλά κρίνει το μέλλον της Ελλάδας
-
Η ρητορική της Νέας Δημοκρατίας για «επενδύσεις, σταθερότητα και ανάπτυξη» ακούγεται στα αυτιά τους σαν ανέκδοτο.
-
Η ρητορική της Αριστεράς για «κοινωνική δικαιοσύνη και ελπίδα» τους θυμίζει τις διαψεύσεις του παρελθόντος και το καλοκαίρι του 2015.
Το αποτέλεσμα; Η πλήρης ιδιωτεύση και η παραίτηση. «Όλοι ίδιοι είναι, τίποτα δεν αλλάζει». Αυτή η φράση είναι το μανιφέστο του πιο επικίνδυνου παίκτη.
Γιατί η Αποχή είναι ο πιο βολικός σύμμαχος του συστήματος;
Υπάρχει ένας τεράστιος μύθος στην Ελλάδα: ότι αν δεν πας να ψηφίσεις, «τιμωρείς» το πολιτικό σύστημα. Η πραγματικότητα είναι ακριβώς η αντίθετη.
Η αποχή είναι ο καλύτερος φίλος της εκάστοτε εξουσίας. Όταν οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι εξαθλιωμένοι και οι απογοητευμένοι νέοι αποφασίζουν να μείνουν σπίτι τους την Κυριακή των εκλογών, κάνουν ένα τεράστιο δώρο στα μεγάλα κόμματα.
Οι κομματικοί στρατοί, οι βολευμένοι, εκείνοι που έχουν εξασφαλίσει μια καλή θέση ή μια επιχείρηση και ευνοούνται από το κατεστημένο, θα πάνε να ψηφίσουν μέχρι τον τελευταίο. Έτσι, όσο χαμηλότερη είναι η συμμετοχή, τόσο πιο εύκολα τα παραδοσιακά κόμματα ελέγχουν το αποτέλεσμα και διατηρούν τα ποσοστά τους. Η σιωπή των φτωχών νομιμοποιεί την κυριαρχία των ισχυρών.
Η εναλλακτική πλευρά του κινδύνου: Η ψήφος της τυφλής οργής
Όταν η απογοήτευση δεν οδηγεί στην αποχή, οδηγεί στον δεύτερο μεγάλο κίνδυνο: την τυφλή, τιμωρητική ψήφο. Άνθρωποι που νιώθουν ότι δεν έχουν τίποτα πλέον να χάσουν, στρέφονται με οργή προς τα άκρα του πολιτικού φάσματος, προς αντισυστημικά ή ακραία εθνικιστικά μορφώματα.
Αυτή η ψήφος δεν είναι ψήφος ελπίδας ή προγράμματος. Είναι μια κραυγή απόγνωσης. Είναι η επιθυμία να «καεί το θέατρο», χωρίς να υπάρχει καμία σκέψη για το τι θα χτιστεί την επόμενη μέρα.
Συμπέρασμα
Οι εκλογές στην Ελλάδα δεν θα κριθούν τελικά από το ποιος έκανε την καλύτερη προεκλογική ομιλία ή ποιος υποσχέθηκε τα περισσότερα επιδόματα. Θα κριθούν από το αν τα κόμματα της εξουσίας θα καταφέρουν να πείσουν τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας —αυτόν που υποφέρει βουβά— ότι η φωνή του έχει ακόμα αξία.
Αν η απογοήτευση κερδίσει και αυτή τη μάχη, αν οι κάλπες αδειάσουν και η κοινωνία παραιτηθεί, τότε η δημοκρατία μας θα έχει υποστεί τη μεγαλύτερη ήττα της. Γιατί μια δημοκρατία όπου ψηφίζουν μόνο οι βολευμένοι, είναι μια δημοκρατία μισή.
