Είναι από αυτά τα σκηνικά της καθημερινότητας που σε αφήνουν άναυδο, αλλά μετά σκέφτεσαι «δεν υπάρχει αυτό που έζησα» και γελάς μόνος σου! Από μικρό και από τρελό: Η ατάκα ενός τρίχρονου
Υπάρχουν κάποια πρωινά που απολαμβάνεις τον καφέ σου στη βεράντα, χαζεύοντας την κίνηση στον δρόμο, και περιμένεις να κυλήσει η μέρα σου ήρεμα. Μέχρι που η πραγματικότητα –ή μάλλον, η αφοπλιστική ειλικρίνεια ενός νηπίου– έρχεται να σε ισοπεδώσει με τον πιο αστείο τρόπο. Από μικρό και από τρελό: Η ατάκα ενός τρίχρονου
Πραγματικά, από τα παιδιά ακούς τις μεγαλύτερες αλήθειες – και μάλιστα με τον πιο αφοπλιστικό τρόπο! Τα τρίχρονα δεν έχουν ακόμη «φίλτρο» ευγενείας, οπότε ό,τι βλέπουν ή ό,τι ακούν στο σπίτι, το πετάνε δημόσια χωρίς ίχνος ενοχής. Από μικρό και από τρελό: Η ατάκα ενός τρίχρονου
Η «βόμβα» μεγατόνων από το πουθενά
Καθόμουν που λέτε στη βεράντα, όταν είδα να περνάει από τον δρόμο ένας μπαμπάς που κρατούσε από το χέρι το αγοράκι του –δεν πρέπει να ήταν πάνω από τριών ετών.
Ξαφνικά, μέσα στην ησυχία του δρόμου, ακούγεται η πεντακάθαρη, δυνατή φωνούλα του μικρού να λέει στον πατέρα του:
«Όλη μέρα κοιμάσαι!»
Τα παιδιά λένε πάντα την αλήθεια (ακόμα κι αν πονάει)
Δεν ξέρω αν ο καημένος ο μπαμπάς ήταν όντως ένας κουρασμένος άνθρωπος που ήθελε να ξεκλέψει λίγο ύπνο, ή αν απλώς έπεσε θύμα της παιδικής υπερβολής. Το σίγουρο είναι ότι εκείνη τη στιγμή, η γη κάτω από τα πόδια του πρέπει να άνοιξε.
Αυτό είναι, όμως, και το μαγικό με τα παιδιά. Ζουν σε έναν κόσμο χωρίς «πρέπει» και σαβουάρ βιβρ. Αν θέλουν να σε «δώσουν στεγνά» στην κοινωνία, θα το κάνουν με το πιο γλυκό, αθώο χαμόγελο.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα βγείτε βόλτα με ένα τρίχρονο, προσέξτε καλά τι έχετε πει ή κάνει μέσα στο σπίτι. Γιατί η «δημόσια διαπόμπευση» παραμονεύει στην επόμενη γωνία!
