Στην πολιτική, κανένας δεν «πεθαίνει» οριστικά αν υπάρχει κοινωνική ανάγκη: Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα
Στην ιστορία της πολιτικής, η λέξη «τέλος» γράφεται σπάνια με οριστικό τρόπο. Πολλοί πίστεψαν ότι μετά τις απανωτές εκλογικές ήττες του 2023 και την ηρωική (ή αναγκαστική) παραίτησή του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας είχε περάσει οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Οι επικριτές του μίλησαν για το τέλος ενός κύκλου και οι αντίπαλοί του πανηγύρισαν την πολιτική του αποστρατεία.
Κι όμως, η ίδρυση του νέου του κόμματος, της ΕΛ.Α.Σ. (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη), και η δυναμική του επιστροφή στο πολιτικό προσκήνιο, έρχονται να επιβεβαιώσουν έναν παλαιό, απαράβατο κανόνα: Στην πολιτική, κανένας ηγέτης δεν πεθαίνει οριστικά, όσο υπάρχει μια κοινωνική ανάγκη που ζητά έκφραση.
Στην πολιτική, κανένας δεν «πεθαίνει» οριστικά αν υπάρχει κοινωνική ανάγκη: Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα
Το κενό της εξουσίας και η ανάγκη για «αντίβαρο»
Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα δεν οφείλεται απλώς στην προσωπική του φιλοδοξία, αλλά στο γεγονός ότι το πολιτικό σκηνικό της χώρας εμφάνιζε για καιρό μια επικίνδυνη ασυμμετρία.
Μετά τη διάλυση και τη συνεχή εσωστρέφεια του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έπαιζε ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο. Αυτή η έλλειψη ισχυρής, συγκροτημένης αντιπολίτευσης δημιούργησε ένα τεράστιο κενό.
Όταν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας νιώθει ότι πιέζεται από την ακρίβεια, τον πληθωρισμό, την κρίση στη στέγαση και την υποβάθμιση της δημόσιας υγείας, αναζητά απεγνωσμένα ένα πολιτικό αντίβαρο.
Όταν τα υπάρχοντα κόμματα της αντιπολίτευσης αδυνατούν να πείσουν ότι μπορούν να κυβερνήσουν, το βλέμμα των «πολιτικά άστεγων» πολιτών στρέφεται αναγκαστικά σε γνώριμα πρόσωπα που έχουν το ειδικό βάρος να σταθούν απέναντι στην εξουσία.
Από την «αυταπάτη» στον ρεαλισμό: Το νέο προφίλ
Για να κατανοήσει κανείς την επιστροφή του, πρέπει να δει πώς πλασάρεται το νέο αυτό εγχείρημα. Ο Τσίπρας δεν επιστρέφει ως ο «επαναστάτης» του 2015 που υπόσχεται να σκίσει μνημόνια με ένα άρθρο. Αυτός ο κύκλος έκλεισε και πληρώθηκε ακριβά, αφήνοντας πίσω του βαθιές πληγές και καχυποψία.
Σήμερα, η επιστροφή του επιχειρείται με το προφίλ ενός ώριμου, έμπειρου και μετριοπαθούς σοσιαλδημοκράτη ηγέτη.
.Αναγνώρισε τις «αυταπάτες» του παρελθόντος.
.Δοκιμάστηκε στα δύσκολα, κυβέρνησε, έχασε, έπεσε και έκανε την αυτοκριτική του.
Αυτή ακριβώς η διαδρομή —από την απόλυτη άνοδο, στην πτώση και τώρα στην προσπάθεια για ανασύνταξη— είναι που γοητεύει ένα μέρος του ακροατηρίου, το οποίο θεωρεί ότι ένας ηγέτης που «έμαθε από τα λάθη του» είναι πιο χρήσιμος και ρεαλιστής από έναν που υπόσχεται θαύματα.
Η μεγάλη πρόκληση: Η καχυποψία της κοινωνίας
Φυσικά, ο δρόμος της επιστροφής δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Το μεγαλύτερο εμπόδιο που έχει να αντιμετωπίσει η ΕΛ.Α.Σ. και ο ίδιος ο Τσίπρας είναι η μνήμη των πολιτών. Η κατηγορία της «κωλοτούμπας» του 2015 και η απογοήτευση που ένιωσε τότε ένα μεγάλο κομμάτι του λαού δεν σβήνουν εύκολα.
Οι επικριτές του θα του θυμίζουν πάντα τις διαψευσμένες υποσχέσεις, ενώ η Νέα Δημοκρατία θα χρησιμοποιεί το παρελθόν του ως το απόλυτο σκιάχτρο για να συσπειρώσει τους δικούς της ψηφοφόρους. Το ερώτημα «πώς να τον εμπιστευτώ ξανά;» είναι το πιο δύσκολο που καλείται να απαντήσει το νέο του κόμμα.
Συμπέρασμα
Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα δεν αποτελεί εγγύηση επιτυχίας, ούτε σημαίνει ότι θα ξαναγίνει αυτόματα πρωθυπουργός. Είναι όμως ένα ζωντανό μάθημα πολιτικής ιστορίας.
Οι ηγέτες στην ιστορία δεν εξαφανίζονται επειδή το θέλουν οι αντίπαλοί τους· εξαφανίζονται μόνο όταν η κοινωνία πάψει να τους χρειάζεται. Το αν η ελληνική κοινωνία του 2026 έχει πραγματικά ανάγκη το «ώριμο» προφίλ του Αλέξη Τσίπρα για να εκφράσει τη δυσαρέσκειά της, ή αν θα επιλέξει να τον προσπεράσει οριστικά, είναι κάτι που θα το κρίνει η ίδια η ζωή και, φυσικά, η επόμενη κάλπη. Το σίγουρο είναι ότι το παιχνίδι άνοιξε ξανά.
fiftififti
