Χριστούλη μου με ρώτησες γιατί κλαίω….
Λιώσανε τα ρούχα μου, λιώσανε τα παπούτσια μου, βγήκαν τα δάκτυλά μου έξω και υποφέρω.
Κρυώνω τώρα το χειμώνα. Πήγα χθες βράδυ στον παραφέντη και μ’ έδιωξε. Μου είπε να γράψω στην πατρίδα, να μου στείλουν από κει. Χριστούλη μου, τόσο καιρό εργάζομαι και δεν έστειλα γρόσι στην μητέρα… Τι να κάμω τώρα, πώς να τα καταφέρω δίχως ρούχα;
Μπαλώνω, μπαλώνω, και σχίζονται. Συγχώρεσέ με που Σ’ ενοχλώ. Σε προσκυνώ και σε λατρεύω, ο δούλος Σου Αναστάσιος». Πήρε ένα φάκελο τύλιξε το γράμμα και το έβαλε μέσα. Απ’ έξω έγραψε. «Πρός τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, εἰς τούς οὐρανούς».
Το πρωί βγήκε από την σοφίτα του για να πάει στο ταχυδρομείο. Θα σκεφτεί κανείς ότι όλοι εκεί οι υπάλληλοι θα γελούσαν! Όμως ο Θεός έχει τα δικά του μυστικά μονοπάτια.
Χριστούλη μου με ρώτησες γιατί κλαίω….
Δεν άφησε έτσι τον πιστό του δούλο. Με το που βγήκε στο δρόμο τον συνάντησε ένας γείτονας καταστηματάρχης, ο οποίος ιδιαίτερα αγαπούσε τον Αναστάση. Κατά σύμπτωση πήγαινε και αυτός στο ταχυδρομείο. Ρώτησε τον Αναστάση.
– Πού πας πρωί πρωί;– Στο ταχυδρομείο να στείλω ένα γράμμα.– Κι εγώ στο ταχυδρομείο πηγαίνω. Μην κουράζεσαι, δώστο μου να το στείλω εγώ.
Ο Αναστάσης παρέδωσε το γράμμα. Κι επέστρεψε. Ο γείτονας απόρησε πού να στέλνει γράμμα αυτό το παιδί. Κοιτάζει τον φάκελο να δει τον παραλήπτη. «Διά τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, εἰς τούς οὐρανούς». Κατάλαβε αμέσως. Παραβίασε τον φάκελο και διάβασε το γράμμα.
Συγκινήθηκε αφάνταστα. Αφού τελείωσε τις δουλειές του πήγε και αγόρασε ρούχα και παπούτσια. Τα έκανε ένα δέμα κι έγραψε από πάνω:«Ο Χριστός στον Αναστάση».
Όταν παρέλαβε το δέμα, ο Αναστάσης χάρηκε αφάνταστα. Ήταν σίγουρος ότι το δέμα το έστειλε ο Χριστός. Δεν υποψιάστηκε ότι ο Χριστός απάντησε στο αίτημά του μέσω του γείτονα. Ευχαρίστησε τον Χριστό με δάκρυα στα μάτια.
Από το βιβλίο”Να τον ρωτάς τον ουρανό…! Άγιος Νεκτάριος” του Μητρ. Αργολίδος Νεκταρίου
