Όσιος Παύλος ο Θηβαίος: Μεγάλη γιορτή της ορθοδοξίας 15 Ιανουαρίου
Όσιος Παύλος ο Θηβαίος: Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του χριστιανού που τον κρίνουν.
Γεγονότα απρόσμενα, δύσκολα, έρχονται να ταράξουν τα λιμνάζοντα πολλές φορές ύδατα της πίστεώς μας, καθώς τη δοκιμάζουν. Φέρνουν δε στην επιφάνεια το περιεχόμενο του βάθους μας. Κι αν μεν αποδειχθεί δυνατή η πίστη μας με την ανδρεία αντιμετώπιση της δοκιμασίας, έχει καλώς. ῎Αν όμως λιποψυχήσουμε, τότε τι γίνεται; Είμαστε χαμένοι;
Την απάντηση έρχεται να μας τη δώσει με τη ζωή του ο άγιος Παύλος ο Θηβαίος, που τη μνήμη του τιμούμε στις 15 του Γενάρη.
‘Η Θηβαΐδα, όπως και όλη η Αίγυπτος, το 250 μ.Χ. βρίσκεται υπό ρωμαική κυριαρχία, στα χέρια των ειδωλολατρών βασιλιάδων Δεκίου και Ουαλλεριανού.
Σ’ αυτή την πόλη ζη ο Παύλος λατρεύοντας τον αληθινό Θεό. ‘Αλύγιστος και σταθερός, παρ’ όλο που καθημερινά βλέπει στα μαρτύρια πολλών αδελφών του το τίμημα αυτής της πίστεως. ‘Αλλά είναι εύκολο να βλέπεις τις δοκιμασίες στους άλλους. ῎Αν όμως έρθει η ώρα να τις ζήσεις πάνω στο ίδιο σου το σώμα ή την ψυχή;…
Κι ήρθε και για τον Παύλο αυτή η ώρα. ‘Η ώρα της κρίσεως!
‘Ο ειδωλολάτρης άνδρας της αδελφής του μαθαίνει ότι είναι χριστιανός. Κι αμέσως το χρησιμοποιεί για να τον βγάλει από τη μέση, με σκοπό να κληρονομήσει εκείνος το μερίδιο της γονικής κληρονομιάς του Παύλου. Κι ο Παύλος; ‘Ο Παύλος δυστυχώς λιποψυχεί και φοβούμενος τα βασανιστήρια φεύγει στην έρημο, για να σωθεί.
Να σωθεί το σώμα του, μα να χαθεί η ψυχή… Και θα ‘ταν πραγματικά αυτό το τέλος, αν ο Παύλος ο Θηβαίος δεν αξιοποιούσε το μεγαλύτερο δώρο που μας έκανε ο φιλεύσπλαγχνος Θεός, τη δυνατότητα μετάνοιας και επιστροφής.
Μέσα στην ησυχία της ερήμου, καλλιεργεί τη βαθειά προς τον Θεό αγάπη που του έλειπε, εξαλείφοντας έτσι το φόβο του, που ουσιαστικά ήταν ολιγοπιστία. Και αφού διαπίστωσε πως είχαν σταματήσει οι διωγμοί -στερώντας του τη δυνατότητα να επανορθώσει με ομολογία ζωής- αποφασίζει να προχωρήσει πολύ βαθιά στην έρημο και να διάγει βίο άκρως ασκητικό.
‘Ενενήντα ολόκληρα χρόνια εκεί ο Παύλος έτρεφε καθημερινά το σώμα του με χόρτα και μισό άρτο, που του έφερνε κόρακας, και την ψυχή του με την ολοήμερη και ολονύκτια γλυκειά συντροφιά του Θεού.
Το 340 μ.Χ. δέχεται την επίσκεψη του Μ. ‘Αντωνίου, που διά οράματος είχε μάθει για τον αββά Παύλο, τον πρώτο όσιο που ασκήτεψε στα ενδότερα της ερήμου.
‘Η συνάντηση των δύο μεγάλων στάθηκε ευεργετική και για τον ‘Αντώνιο, που πολλά ωφελήθηκε απ’ τη σύντομη συναναστροφή, αλλά και για τον Παύλο, που ο Θεός του έστειλε, όπως του το ζητούσε τελευταία, κάποιον να ενταφιάσει το σώμα του. Και πραγματικά, ο Παύλος ο Θηβαίος σε ηλικία 113 ετών αφήνει την τελευταία του πνοή στα χέρια του μεγάλου συνασκητού ‘Αντωνίου.
Σ’ εμάς δε αφήνει το μήνυμα της ζωής του· αδελφοί, καλλιεργήστε το φόβο του Θεού στις καρδιές σας, για να απαλλαχτείτε από το φόβο και τη δειλία μπροστά στο θάνατο!
