Γιάννης Δημαράς: «Η απώλεια του γιου μου έχει κατασκηνώσει μέσα μου»

 

Γιάννης Δημαράς: «Η απώλεια του γιου μου έχει κατασκηνώσει μέσα μου»

Γιάννης Δημαράς: «Η απώλεια του γιου μου έχει κατασκηνώσει μέσα μου»

 

Σε μια κατάθεση ψυχής που συγκινεί, ο σπουδαίος δημοσιογράφος και πρώην πολιτικός, Γιάννης Δημαράς, παραχώρησε μια άκρως εξομολογητική συνέντευξη στην εκπομπή Breakfast@Star

Με λόγια που καθηλώνουν, μίλησε για το μόνιμο «αγκάθι» της απώλειας του γιου του, τη δημοσιογραφική του διαδρομή, αλλά και για το «φως» που έφερε ξανά στη ζωή του ο ερχομός του εγγονού του.

 

Γιάννης Δημαράς: «Η απώλεια του γιου μου έχει κατασκηνώσει μέσα μου»

 

Πέρασαν 24 ολόκληρα χρόνια από τον Απρίλιο του 2002, όταν ο 27χρονος γιος του, Νικόλας, έχασε τη ζωή του σε τροχαίο ατύχημα, όμως για έναν πατέρα ο χρόνος σταματά εκεί. «Η απώλεια αυτή έχει κατασκηνώσει μέσα σου και δεν πρόκειται ποτέ να φύγει από εκεί, παρά την ώρα που θα φύγεις κι εσύ».

Διαβάστε Επίσης  69χρονη προσγείωσε αεροπλάνο όταν ο πιλότος σύζυγός της υπέστη καρδιακή προσβολή

Με αυτά τα συγκλονιστικά λόγια, ο Γιάννης Δημαράς περιέγραψε πώς βιώνεται ένας τέτοιος βαθύς πόνος, ξεκαθαρίζοντας ότι μια τέτοια δοκιμασία δεν ξεπερνιέται ποτέ, αλλά μαθαίνεις απλώς να ζεις μαζί της.

Ο έμπειρος δημοσιογράφος δεν έκρυψε τη συναισθηματική του φόρτιση όταν αναφέρθηκε στους αγαπημένους συναδέλφους και φίλους που έχουν «φύγει» από τη ζωή, όπως ο Κώστας, ο Γιώργος Παπαδάκης και ο Άσος Αθανασίου.

 

«Τρελαίνομαι όταν σκέφτομαι ότι έχει περάσει αυτός ο καιρός και φεύγει έτσι η γενιά αυτή», εξομολογήθηκε, συμπληρώνοντας ωστόσο με περηφάνια πως αυτή η γενιά«δεν πρόδωσε την αποστολή της».

Διαβάστε Επίσης  Όλγα Κεφαλογιάννη για το διαζύγιο από τον Μίνω Μάτσα: «Έφτασα στη δικαιοσύνη για τα παιδιά μου επειδή υπέστην εκβιασμό»

Μέσα στο σκοτάδι των αναμνήσεων, η ζωή τού χάρισε το πιο όμορφο δώρο τον ερχομό του εγγονού του. Ο Γιάννης Δημαράς, πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας, δήλωσε πως ο μικρός είναι ό,τι πιο όμορφο του έχει συμβεί και αποκάλυψε τα τρυφερά του όνειρα για το μέλλον

«Τρελαίνομαι και ονειρεύομαι την ώρα που θα μπορέσω να τον κρατήσω, να περπατήσουμε μαζί, να τον πάω στα περιστεράκια, να τον πάω στη θάλασσα… Και να του μάθω να κρατάει και μια μπάλα μπάσκετ στα χέρια».

 

Πηγή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *